نویسنده ای که با خواندن تنها یک کتاب از او، شما را به خواندن کتاب های دیگرش نیز معتاد میکند.

شناخت نامه رضا امیرخانی

آفتاب بهار هنوز از پنجره اردیبهشت بیرون نرفته بود که در روز27 اردیبهشت 1352 کودکی به نام رضا در یکی از کوچه پس کوچه های شهر تهران چشمانش را گشود.

در فضای پرهیجان انقلاب روزگار کودکی‌اش را سپری کرد.

گه گاه با کیفِ کودکانه ای پر از اعلامیه پوششی بودن برای کارهای پدری  و گه گاه هم بازی بودن با ادموند و آربی و آرش در محله ی بیست و پنج شهریور در تهران.
بحرانِ اول شدن و بیست گرفتن در هر آن چه که می شد در دوره ی دبستان
راستی، یک بار هم بوسیدنِ دستِ امام به سالِ 61...
"به زبان خود نویسنده".

رضا امیرخانی  تحصیلات دبیرستان خود را در بهترین مدرسه شهر،یعنی دبیرستان علامه حلی به اتمام رساند. او به قدری ماجراجو بود که در سال 1371، زمانی که کمتر از بیست سال سن داشت، موفق به دریافت گواهینامه خلبانی شد وجوانترین خلبان ایرانی لقب گرفته است. او در همین سال‌ها بر روی یک پروژه‌ی هواپیمایی دونفره آموزشی کار کرد و در هیات مدیره‌ی موسسه خصوصی هواپویان عضو شد. اما پروژه‌ی او در یک مزایده داخلی و دولتی رد شد و دولت با یک شرکت خارجی همکاری خود را آغاز کرد. این اتفاق رضا امیرخانی را به شدت تحت تاثیر قرار داد و او را در دام افسردگی انداخت. به این ترتیب او به فعالیت‌های فرهنگی در دبیرستان علامه حلی روی آورد.

امیرخانی در دوران دبیرستان با شرکت در شب‌های شعر دبیرستان به ادبیات روی آورد و تصمیم گرفت به شکل جدی آن را ادامه دهد. از این رو به نگارش اولین کتاب رمان خود پرداخت که آن را در سال 1374 با عنوان «ارمیا» منتشر نمود، و در پایان در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شد.

روزها و ماه ها گذشت تا در سال 1379 آوای مهاجرت به آمریکا در زندگی رضا طنین انداخت. چندین سال تجربه زندگی در این کشور بینش صحیحی به او بخشید تا از تجربه زیسته‌ی خود در رمان بیوتن بهره ببرد، اما علاوه بر نویسندگی در کارنامه خود سابقه فعالیت های فرهنگی مختلفی را نیز داراست. 

به عنوان مثال او در بین سال‎های 1381 تا 1384 سردبیری سایت لوح را برعهده داشت و پس از آن رئیس هیئت مدیره‌ی «انجمن قلم ایران» شد.

رضا امیرخانی درسن 32 سالگی ازدواج کرد و حاصل ازدواج او یک پسر به نام علی است.

روایتگری، ویژگی اصلی نوشته های رضا امیرخانی

رضا امیرخانی روایت کردن را بلد است. گویی داستان را می‌داند، وضعیت را درک کرده، ‌مخاطب را می‌شناسد و بعد در لحظه‌ای تصمیم می‌گیرد تا تمامی این دانسته‌ها و ادراک فردی را در قالب روایتی پیش روی مخاطب بگشاید. باوجوداینکه تمام آثارش در یک حد و اندازه نیستند و گاه حتی انتقادهایی هم به برخی از آنها وارد است اما در کل می‌توان گفت که او در این امر موفق بوده است. او داستان‌ها را جوری برای ما می‌گشاید که گویی این خود ما هستیم که پا در عالم روایت گذاشته‌ایم و داریم آن ماجرا را تجربه می‌کنیم. در داستان‌های امیرخانی خواننده از روایت جدا نمی‌شود. این اتفاق در برخی از این تجربه‌ها پررنگ‌تر است و در برخی دیگر رنگ‌وبوی نامحسوس‌تری دارد.

در این میان اگر بخواهیم اندیشه و سبک نویسندگی امیرخانی را بازگو نماییم، باید گفت:

رضا امیرخانی خود را نویسنده‌ی معتقد و متعهد به نظام جمهوری اسلامی می‌داند. او روابط نزدیک و دوستانه‌ای با سران مملکت به ویژه شخص رهبر معظم انقلاب آیت‌الله خامنه‌ای دارد. کتاب «داستان سیستان» حاصل سفر مشترک امیرخانی و رهبر به استان سیستان و بلوچستان  است که در قالب سفرنامه منتشر شده است. در اغلب آثار امیرخانی می‌توان نوعی اشتراک در شخصیت‌پردازی و وحدت موضوع را مشاهده نمود. این ویژگی آنقدر بارز است که با مخاطب با مطالعه آثار مختلف امیرخانی می‌تواند شخصیت‌هایی یکسان در نقش‌هایی متفاوت را تصورکند. در این رابطه می‌توان به شخصیت مشابه مصطفی در رمان «ارمیا» و «منِ او» اشاره کرد.

آثار امیرخانی از زبان خاصی بهره گرفته است. برخلاف موضوع و شخصیت پردازی‌های مشابه، او در هر کدام از کتاب‌های خود از یک نوع لحن و بیان خاص بهره گرفته است. به عنوان مثال داستان «قیدار» و «منِ او» که در تهران قدیم اتفاق افتاده‌است لحن و بیانی متناسب با آن دوران دارد. ویژگی دیگری که آثار او را از دیگر نویسندگان هم دوره خود جدا می‌کند استفاده از رسم‌الخط‌های منحصر به فرد است که در تمامی اثارش به خوبی دیده می‌شود.

آثار و کتاب های منحصر به فرد رضا امیرخانی که با خواندن آن ها با دنیای متفاوتی از داستان رو به رو می‌شویم

در این مطلب بهتر دانستیم که گوشه ای از نوشته های رضا امیرخانی را از زبان خود او بازگو نماییم:

«و حالا که برخی نویسنده ام می خوانند، منتشر کردنِ
1- رمانِ «ارمیا» به سال 74 که جایزه ِ بیست سال داستان نویسیِ دفاعِ مقدس سال 79 را گرفت و تقدیرِ ویژه ی اولین جشن واره ی مهر و دومین کتابِ سالِ دفاعِ مقدس.
2- مجموعه ی داستانِ «ناصر ارمنی» به سالِ 78.
3- رمانِ «منِ او» به سالِ 78 که سالِ 79 جزوِ سه کتابِ برگزیده ی منتقدان مطبوعات شد و البته تقدیرِ ویژه ی دومین جشن واره ی مهر.
4- داستانِ بلندِ «از به» به سالِ 80.
5- سفرنامه ی «داستانِ سیستان» به سالِ 82.
6- مقاله ی بلندِ «نشت نشا» به سالِ 83.
7- رمانِ «بیوتن» به سالِ 87 که برنده ی جایزه ی اول جشن واره ی حبیب غنی پور شد به سالِ 88 و البته نام زدِ نمایشیِ جایزه ی جلالِ ارشاد بود در میانِ پنج گزینه ی نهایی که هیچ کدام جایزه نبردند.
8- گزیده ی یادداشت ها(ی 81 تا 84) به نام «سرلوحه ها» به سال 87.
9- مقاله ی بلند «نفحات نفت» به سال 89.
10- و «جانستان کابلستان»، گزارش سفر به افغانستان به سالِ 90.
 
و همه ی این زیادی ها را نوشتن و آن کمی ها را ننوشتن... چه می ارزد برای کسی که خوب می داند هنوز کاری نکرده است...»

لازم به ذکر است که موضوع اصلی داستان‌های امیرخانی را دفاع مقدس تشکیل می‌دهد و مذهب در آن نقش پررنگی ایفا می‌کند؛ به طور مثال:
قصه‌ی رمان «ارمیا»، یک سفر درونی است که در بستر جنگ ایران و عراق رخ می‌دهد و به نقد دوران سازندگی پس از آن می‌پردازد. کتاب «ارمیا» اگرچه ضعف‌های تکنیکی بسیاری دارد اما در جشنواره آثار ۲۰ سال دفاع مقدس، عنوان اثر برگزیده را به خود اختصاص داد.

معرفی قسمت هایی از بعضی کتاب های نوشته رضا امیرخانی که به وسیله آن جوایزی را از آن خود کرده است

کتاب « منِ او» دومین اثر بلند رضا امیرخانی است که در سال 1378 منتشر شد. او برای نگارش این کتاب دو سال از عمر خود را صرف تحقیق و بررسی در مورد تهران قدیم کرد. او با انتشار این رمان در ایران به شهرت رسید و جوایز معتبری از جمله سه کتاب برگزیده منتقدان مطبوعات و سه کتاب برگزیده سال 1379 را به خود اختصاص داد.

رمان پرحاشیه «بیوتن» در وزارت ارشاد اسلامی مورد تایید واقع نشد و نیاز به برخی اصلاحات داشت. اما با دخالت وزیر ارشاد وقت، محمد حسین صفار هرندی کتاب وی بدون هیچ اصلاحیه‌ای در سال 1387 توسط انتشارات علم روانه بازار شد.

در دهمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی جلال، «نفحات نفت» رضا امیرخانی از نشر افق (تک نگاری در باب فرهنگ نفتی و مدیریت دولتی) با عنوان «یک دهه ادبیات اقتصادی و پیامدهای اجتماعی کار» مورد بررسی قرار گرفته و به عنوان اثر برگزیده معرفی شد. جایزه‌ی جلال به پاس قدردانی از فعالان عرصه‌ی ادبیات داستانی و ارتقای داستان‌نویسی به نویسندگان منتخب اهدا می‌شود.

همچنین اثر دیگری که با استقبال بی نظیری از سوی مخاطبین رو به رو شد، رمانی  به نام «ره‌ش» است که در زمستان 1396 توسط نشر افق منتشر شد.

و اما تازه ترین اثر رضا امیرخانی سفرنامه ای با نام «نیم‌ دانگ پیونگ‌ یانگ»، که حاصل نه ماه سفر این نویسنده به کشور کره شمالی می‌باشد.
در کنار همه‌ی این کتاب‌ها پیشنهاد می‌کنیم خوانش این کتاب را از دست ندهید، چرا که در این سفرنامه، نویسنده در حین مذاکرات «کیم جونگ-اون» با «ترامپ» حدود نه روز در کره شمالی به سر می‌برده است و به گفته او: نکته‌ای که در مورد کره شمالی وجود دارد این است که هرچقدر هم کشور ما بسته شود، مثل کره‌شمالی نمی‌شود و حتی در مورد کره جنوبی هم همین‌طور است که اگر آمریکا ایران را هم بگیرد ما کره‌جنوبی نمی‌شویم چون نظم پذیری آنها را نداریم.

من و کتاب

دیدگاه کاربران



ورود به سیستم جهت ثبت نظر